ΚΛΗΡΟΔΟΤΗΜΑΤΑ ...

Κάθε γενιά πάντα παίρνει κάτι από την προηγούμενη και πάντα αφήνει κάτι στην επόμενη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα κληροδοτήματα των τελευταίων γενεών αν και φαινομενικά "ακριβά" και άφθονα υπολείπονται σε αξία αυτών εποχών του Σωκράτη, του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα.
Τι ειναι αυτό που αφήνουμε σήμερα στα παιδιά μας όμως; Είναι ευνόητο οτι στις επόμενες γενιές θα μεταδώσουμε τα φώτα μας γύρω από την ιατρική και άλλες επιστήμες, τις νέες μορφές παραγωγής ενέργειας, το χρηματοπιστωτικό σύστημα κ.α. Δηλαδή τι? Τα πάντα όσα σχετίζονται και μπορούν να βελτιώσουν τον υλικό κόσμο και τα υλικά αγαθά, ό,τι δηλαδή θα τους βοηθήσει να εξελίξουν και να διαιωνίσουν αυτό το φανταστικό παραμύθι στο οποίο ζούμε όλοι μας σήμερα. Βέβαια για να το καταφέρουν αυτό δε φτάνουν μόνο τα παραπάνω. Οι προηγούμενες γενιές φροντίζουν πάντα να αφήνουν πίσω τους το "βιβλίο οδηγιών επιβίωσης" σε αυτό το παραμύθι, οδηγίες όπως το μίσος προς το συνάνθρωπο, το ψέμα, η αδικία, το χρήμα ως απώτατος σκοπός της ζωής και το καταλληλότερο μέσο για την απόκτηση ευτυχίας κ.α. Δε μπορεί να πει κανείς ότι αφήνουν και λίγα....
Ποιος θα ασχοληθεί όμως με την "πνευματικότητα" και την αμφίδρομη σχέση ανθρώπου - φύσης; Ποιός θα μεταδώσει στους νέους τις υπέρτατες αρετές των αρχαίων Ελλήνων, ποιός θα εξηγήσει τι σημαίνει το "γνώθι σεαυτον" και το "παν μέτρον άριστον", όταν οι ίδιοι οι γονείς, οι παππούδες, οι δάσκαλοι, οι ακαδημαικοί, οι άνθρωποι της τέχνης, οι πολιτικοί τα έχουν παραμερίσει προ πολλού; Αυτά είναι φίλοι μου πραγματικά άξια κληροδοτήματα.
Πριν λίγους μήνες οι νέοι χαρακτηρίστηκαν υπερβολικά αντιδραστικοί επειδή βγήκαν στους δρόμους και ύψωσαν τις φωνές τους ενάντια στον ψεύτικο και σκανδαλώδη κόσμο των μεγάλων. Σε λίγες μέρες - αν και κάποιοι άρχισαν ήδη - θα χαρακτηριστούν απαθείς και αδιάφοροι επειδή θα απέχουν από τις Ευρωεκλογές. Πάρτε το απόφαση, οι σημερινοί μας νέοι αρνούνται να δεχθούν τα κληροδοτήματά σας.

ΥΓ: Καλύτερα μιας ώρας πνευματική ζωή
παρα 40 χρόνια σκλαβιά πιστωτική

Επιστροφή στα κρυφά σχολειά.....

Ο ρόλος του κρυφού σχολειού στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, της οποίας στόχος ήταν ο προσηλυτισμός και η προσπάθεια εξαφάνισης κάθε ελληνικού στοιχείου με το πέρασμα των γενεών, ήταν πολύ σημαντικός. Τα διάσπαρτα σε ολόκληρη τη χώρα κρυφά σχολειά συνέβαλαν στη διατήρηση της ελληνικότητας του γένους και τη μετάδοση και εξέλιξη της ελληνικής παιδείας , με την ευρύτερη έννοια. Τα σχολειά αυτά λειτουργούσαν κυρίως σε εκκλησίες και μοναστήρια με δασκάλους, συνήθως τους ίδιους τους ιερείς, και βιβλία τα εκκλησιαστικά κείμενα.
Ένα από τα σημαντικότερα αυτά κρυφά σχολειά στα χρόνια της σκλαβιάς στην ευρύτερη περιοχή του Νομού Τρικάλων είναι αυτό της Αγίας Παρασκευής. Η πέτρινη εκκλησία της Αγίας Παρασκευής χτίστηκε το 1793 δύο χιλιόμετρα περίπου μετά το Νεραιδοχώρι. Παρά την έντονη φυσική ομορφιά των ελάτινων δασών της περιοχής η μεγαλοπρέπεια και επιβλητικότητα της Αγίας Παρασκευής δε θα αφήσει αδιάφορο το βλέμμα του περαστικού ταξιδιώτη. Ο αρχιτεκτονικός τύπος της μονής, σταυροειδής εγγεγραμμένος αθωνίτικου τύπου είναι αυτός που ακολουθούν τα περισσότερα μοναστηριακά καθολικά στον ελληνικό χώρο μετά τον 10ο αιώνα. Διαθέτει δυο εισόδους, την κύρια και τη μικρή στο πίσω μέρος της μονής, παλιότερα καμουφλαρισμένη, που οδηγούσε με εξωτερική σκάλα στο κρυφό σχολειό (φώτο), το οποίο αργότερα λειτούργησε και σαν κρησφύγετο των ανταρτών.
Σήμερα πέρα από χώρο ιστορικού ενδιαφέροντος αποτελεί και σημείο ανάπαυσης των περαστικών που οδεύουν προς τα υπόλοιπα χωριά της ευρύτερης περιοχής του Ασπροποτάμου. Η ψυχική ανάταση και πνευματική αγαλλίαση που σου προσφέρει η θέα και η ιστορία της μονής σε συνδυασμό με τη θέα του φυσικού τοπίου και τη γεύση και δροσιά του γάργαρου νερού που τρέχει από την πέτρινη βρύση είναι αναντικατάστατα.
Που οδεύουμε όμως ως ελληνικό γένος το έτος 2008; Στα χρόνια της σκλαβιάς οι πρόγονοί μας, παρά τις αμέτρητες και όχι εύκολα αντιληπτές σήμερα δυσκολίες που αντιμετώπιζαν, έδειξαν τεράστια υπομονή,επιμονή και ζήλο για τη διαιώνιση της Ελληνικής Παιδείας, ενώ σήμερα που θεωρούμε ευνόητο το υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας τι κάνουμε; Μάλλον το αντίθετο. Η εκπαίδευση στα σχολεία πάει από το κακό στο χειρότερο. Δεκάδες νόμοι, μεταρρυθμίσεις, αλλαγές βιβλίων, τα οποία δεν οδηγούν πουθενά και μάλλον προς τα πίσω μας πηγαίνουν. Για τα Πανεπιστήμια τι να πούμε; Ποιός είναι ο πραγματικός τους ρόλος; Μάλλον κανείς δεν ξέρει. Κάπου χάθηκε κι αυτός. Τα παιδιά μας τι γλώσσα μιλάνε; Διαθέτουμε την πλουσιότερη σε λέξεις και έννοιες γλώσσα και χρησιμοποιούμε κάθε γενιά και λιγότερες απο αυτές. Τα greeklish έχουν αντικαταστήσει τόσο το γραπτό αλλά σιγά σιγά και τον προφορικό μας ελληνικό λόγο. Γιατί να μη χρησιμοποιούμε ελληνικά στο Διαδίκτυο; Γιατί τούτο δω να το λέτε blog και όχι ιστολογιο; Ας προσπαθήσουμε λοιπόν όλοι εμείς οι Έλληνες να σώσουμε την κατάσταση όσο ακόμη είναι δυνατόν. Ας πάρουμε την Ελληνική Παιδεία και Ιστορία λοιπόν απ'τα χέρια εκείνων που τα έχουν κάνει κομπολόι και παίζουν μαζί τους. Έχουμε τη δύναμη. Η ελληνικότητα ανήκει στο λαό, στο γένος και όχι στους κυβερνώντες. Ας το κάνουμε τώρα που είναι νωρίς, γιατί αλλιώς η επιστροφή στα κρυφά σχολειά είναι αναπόφευκτη...

Ακρόπολη Πρόερνας

Πολλές φορές αισθάνομαι τυχερός που έχω και φίλους με πραγματικά ενδιαφέροντα και όχι μόνο αυτούς που νοιάζονται μονάχα για το που θα πιούνε τον καφέ τους, αν θα πιούν μπύρα μετά τον καφέ, ποιά συνευρίσκεται με ποιόν, ποιός έχει τα πιο πολλά επώνυμα μπλουζάκια και άλλες τέτοιες μικροκατινίστικες συμπεριφορές.
Ένας από αυτούς τους αξιόλογους φίλους είναι κι ο Γιώργης, ένα δυναμικό δραστήριο, γεμάτο χιούμορ "παιδί" και εξαίρετος επιστήμονας, ο οποίος τυγχάνει να κατάγεται από μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αρχαιολογικά περιοχές της Ελλάδας, την ευρύτερη περιοχή του Δομοκού.
Ο Γιώργης, λοιπόν, ένα συννεφιασμένο ανοιξιάτικο μεσημέρι θέλησε να με ξεναγήσει στην περιοχή του Νέου Μοναστηρίου (Τζιόμπα), ένα χωριό στην περιοχή του Δομοκού που βρίθει σημαντικότατων αρχαιολογικών ευρημάτων.
Η μικρή μας, αλλά γεμάτη εικόνες, εντυπώσεις και συναισθήματα ξενάγηση ξεκίνησε από το σημαντικότερο ίσως εύρημα της περιοχής, την αρχαία Ακρόπολη της Πρόερνας. Χτισμένα γύρω από ένα λόφο τα τείχη της Ακροπόλεως, αν και όχι στο πραγματικό τους ύψος σήμερα, σε συγκινούν με τη μεγαλοπρέπεια τους και την τόσο προσεγμένη για την εποχή κατασκευή τους. Οι γειτνιάζοντες λίθοι του φανταστικού αυτού οικοδομήματος αγκαλιάζουν ο ένας τον άλλο σαν να έχουν κοπεί με laser της εποχής. Ανεβαίνοντας, κατευθυνόμαστε προς την κύρια είσοδο , την "Πύλη" της Ακροπόλεως, η οποία δε σώζεται σήμερα, αλλά σημάδια και τρυπες στους γύρω λίθους αφήνουν στον επισκέπτη να εννοήσει το σύστημα ασφαλείας της εποχής,ένα είδος κλειδαριάς.
Η θέα από ψηλά ειναι φανταστική. Αν τα συννεφάκια δεν είχαν όρεξη εκείνη τη μέρα για έξοδο πιστεύω ότι το αετίσιο μάτι μου θα έφτανε μέχρι και την Καρδίτσα, τα Τρίκαλα ίσως και τη Λάρισα από την άλλη πλευρα. Εδώ φαίνεται η στρατηγική σημασία της θέσης της αρχαίας Ακρόπολης. Η αλήθεια είναι ότι για ορισμένα δευτερόλεπτα ταξίδεψα σε άλλες εποχές......Είδα τον εαυτό μου στρατιώτη πάνω στις πολεμίστρες, είδα ορδές βαρβάρων να κινούνται στον απέραντο κάμπο, είδα φωτιές,μάχες και τι δεν είδα.....Κι άλλα θα 'βλεπα αλλά η φωνή του Γιώργη με έφερε πίσω για να μου δείξει και την έξοδο κινδύνου της Ακροπόλεως. Μια μικρότερη προφανώς πύλη στην ακριβώς αντίθετη πλευρά της κύριας οδηγούσε σ'ένα μονοπάτι κρυμμένο πίσω από το λόφο και μέσα στα δένδρα. Δε θα ασχοληθώ άλλο μ'αυτή γιατί μου θυμίζει την Κερκόπορτα της Πόλης και στενοχωριέμαι. Εγκαταλείποντας την Ακρόπολη το μάτι που έπεσε σε κάτι περίεργες τριγωνικές οπές των τειχών, τη σημασία των οποίων δε μπορούσα με τίποτα να φανταστώ. Χρησιμοποιούνταν, όπως είπε ο καλός μου φίλος, σαν αποχετευτικό σύστημα για τα λύματα και τα βρόχινα νερά της Ακροπόλεως. ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ!!! Μπράβο στους προγόνους μας.
Για να μην πολυλογώ, πολύ κοντά στην Ακρόπολη υπάρχουν ευρήματα, τα οποία θυμίζουν πολύ έντονα αρχαίο αμφιθέατρο. Οι εναπομείναντες λίθοι εκεί φαίνεται οτι χωρίζουν ακόμη την πλαγιά του λόφου σε διαζώματα. Δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω πουθενά τη φωτογραφία του.
Η ξενάγηση συνεχίστηκε οδικώς μέσα στο χωριό Νέο Μοναστήρι για να φτάσουμε στο σημείο όπου εκτιμάται ότι υπήρχε ο αρχαίος Ναός της Θεάς Δήμητρας. Το μόνο που θυμίζει κάτι τέτοιο εκεί είναι κανα δυο κομμάτια από κίονες που έχουν κι αυτοί εγκαταλειφθεί από το κράτος. Τι να κάνουμε, το Υπουργείο Πολιτισμού ασχολιότανε με άλλα πράγματα τόσο καιρό (δες Ζαχόπουλος).
Η τελευταία μας στάση ήταν σε ένα τάφο που βρέθηκε κι αυτός μες στο χωριό, άγνωστης περιόδου, όπου ο νεκρός ενταφιάστηκε σε καθιστή θέση (πρέπει να'ναι πολύ παλιός).
Φεύγοντας από την περιοχή αισθανόμουν τόσο όμορφα και τόσο γεμάτος ψυχοσυναισθηματικά που δε μπορω να το περιγράψω...Το μόνο που έχω να σας πω είναι οτι αξίζει τον κόπο μια επίσκεψη στην Τζιόμπα ή καλύτερα στην Αρχαία Πρόερνα.
Πολλά ευχαριστώ στο φίλο μου Γιώργο.....Εις το επανιδείν!

Ένα καφέ παρακαλώ......

Έίναι ένα κρύο χειμωνάτικο πρωινό και ο Ιπποκράτης δε λέει να σηκωθεί από το κρεβάτι του και να αφήσει τη ζεστασιά του παπλώματος του να πάει χαμένη.... Όμως στο νου του τριγυρίζει όπως κάθε πρωί άλλωστε η ιδέα ενός ζεστού απολαυστικού καφέ. Η έντονη μυρωδιά του espresso κατεβαίνει από το μυαλό στη μύτη του....είναι σαν να τον έχει δίπλα του. Ξάφνου πετάγεται από το κρεβάτι, ντύνεται στα βιαστικά και κατεβαίνει στο δρόμο. Ψιλοβρέχει αλλά ούτε καν που σκέφτεται να γυρίσει πίσω να πάρει την ομπρέλα του. Σαν τα λαγωνικά που ψάχνουν το θήραμα τους μέσα στη βροχή στα άγρια βουνα για να το φέρουν στο αφεντικό τους, έτσι κι ο Ιπποκράτης, με γοργά πια βήματα, αφού η βροχή τον ξύπνησε για τα καλά, ακολουθεί τη μυρωδιά του καφέ μέσα στο ομιχλώδες χειμερινό τοπίο ως τον πεζόδρομο της Ασκληπιού. Μέσα στη βιασύνη του σκοντάφτει και λερώνει το παλτό του από τα λασπόνερα.Όμως δεν πτοείται.... Αυτοκίνητα περνάνε δίπλα του κορνάροντας, οι άνθρωποι τον κοιτάζουν περίεργα, αλλά εκείνος σαν να μη βλέπει τίποτα μπροστά του φτάνει όσο πιο γρήγορα γίνεται στο στέκι του, στο καφε της Ασκληπιού. Φτού, ξέχασε να αγοράσει τσιγάρα. Κάνει το γνωστό σε όλο το προσωπικό νεύμα για να του φέρουν τον καφέ και πετάγεται τρέχοντας ως το περίπτερο. Μέχρι να γυρίσει ο καφές του είναι έτοιμος και τον περιμένει με συνοδεία μια τριάδα cookies. Τι απόλαυση....τι ηδονή...η γεμάτη γεύση του espresso, η οποία εναλάσσεται με την εθιστική μεν αλλα επιβλαβή δε γεύση του τσιγάρου υπό τη στέγη ενός ζεστού καφέ-μπαρ με την κατάλληλη lounge πρωινή μουσική και τη θέα των ανθρώπων έξω από το τζάμι, οι οποίοι φαίνεται οτι σε ζηλεύουν έντονα εκείνη τη στιγμή. Τελικά ο πρωινός καφές ειναι ο πιο απολαυστικος....Ένα ακόμη καφέ παρακαλώ !!!

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ξακουστή του Αλεξάνδρου μάνα ήσουν, είσαι και θα είσαι για πάντα ελληνική.