Ένα καφέ παρακαλώ......

Έίναι ένα κρύο χειμωνάτικο πρωινό και ο Ιπποκράτης δε λέει να σηκωθεί από το κρεβάτι του και να αφήσει τη ζεστασιά του παπλώματος του να πάει χαμένη.... Όμως στο νου του τριγυρίζει όπως κάθε πρωί άλλωστε η ιδέα ενός ζεστού απολαυστικού καφέ. Η έντονη μυρωδιά του espresso κατεβαίνει από το μυαλό στη μύτη του....είναι σαν να τον έχει δίπλα του. Ξάφνου πετάγεται από το κρεβάτι, ντύνεται στα βιαστικά και κατεβαίνει στο δρόμο. Ψιλοβρέχει αλλά ούτε καν που σκέφτεται να γυρίσει πίσω να πάρει την ομπρέλα του. Σαν τα λαγωνικά που ψάχνουν το θήραμα τους μέσα στη βροχή στα άγρια βουνα για να το φέρουν στο αφεντικό τους, έτσι κι ο Ιπποκράτης, με γοργά πια βήματα, αφού η βροχή τον ξύπνησε για τα καλά, ακολουθεί τη μυρωδιά του καφέ μέσα στο ομιχλώδες χειμερινό τοπίο ως τον πεζόδρομο της Ασκληπιού. Μέσα στη βιασύνη του σκοντάφτει και λερώνει το παλτό του από τα λασπόνερα.Όμως δεν πτοείται.... Αυτοκίνητα περνάνε δίπλα του κορνάροντας, οι άνθρωποι τον κοιτάζουν περίεργα, αλλά εκείνος σαν να μη βλέπει τίποτα μπροστά του φτάνει όσο πιο γρήγορα γίνεται στο στέκι του, στο καφε της Ασκληπιού. Φτού, ξέχασε να αγοράσει τσιγάρα. Κάνει το γνωστό σε όλο το προσωπικό νεύμα για να του φέρουν τον καφέ και πετάγεται τρέχοντας ως το περίπτερο. Μέχρι να γυρίσει ο καφές του είναι έτοιμος και τον περιμένει με συνοδεία μια τριάδα cookies. Τι απόλαυση....τι ηδονή...η γεμάτη γεύση του espresso, η οποία εναλάσσεται με την εθιστική μεν αλλα επιβλαβή δε γεύση του τσιγάρου υπό τη στέγη ενός ζεστού καφέ-μπαρ με την κατάλληλη lounge πρωινή μουσική και τη θέα των ανθρώπων έξω από το τζάμι, οι οποίοι φαίνεται οτι σε ζηλεύουν έντονα εκείνη τη στιγμή. Τελικά ο πρωινός καφές ειναι ο πιο απολαυστικος....Ένα ακόμη καφέ παρακαλώ !!!