Ακρόπολη Πρόερνας

Πολλές φορές αισθάνομαι τυχερός που έχω και φίλους με πραγματικά ενδιαφέροντα και όχι μόνο αυτούς που νοιάζονται μονάχα για το που θα πιούνε τον καφέ τους, αν θα πιούν μπύρα μετά τον καφέ, ποιά συνευρίσκεται με ποιόν, ποιός έχει τα πιο πολλά επώνυμα μπλουζάκια και άλλες τέτοιες μικροκατινίστικες συμπεριφορές.
Ένας από αυτούς τους αξιόλογους φίλους είναι κι ο Γιώργης, ένα δυναμικό δραστήριο, γεμάτο χιούμορ "παιδί" και εξαίρετος επιστήμονας, ο οποίος τυγχάνει να κατάγεται από μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αρχαιολογικά περιοχές της Ελλάδας, την ευρύτερη περιοχή του Δομοκού.
Ο Γιώργης, λοιπόν, ένα συννεφιασμένο ανοιξιάτικο μεσημέρι θέλησε να με ξεναγήσει στην περιοχή του Νέου Μοναστηρίου (Τζιόμπα), ένα χωριό στην περιοχή του Δομοκού που βρίθει σημαντικότατων αρχαιολογικών ευρημάτων.
Η μικρή μας, αλλά γεμάτη εικόνες, εντυπώσεις και συναισθήματα ξενάγηση ξεκίνησε από το σημαντικότερο ίσως εύρημα της περιοχής, την αρχαία Ακρόπολη της Πρόερνας. Χτισμένα γύρω από ένα λόφο τα τείχη της Ακροπόλεως, αν και όχι στο πραγματικό τους ύψος σήμερα, σε συγκινούν με τη μεγαλοπρέπεια τους και την τόσο προσεγμένη για την εποχή κατασκευή τους. Οι γειτνιάζοντες λίθοι του φανταστικού αυτού οικοδομήματος αγκαλιάζουν ο ένας τον άλλο σαν να έχουν κοπεί με laser της εποχής. Ανεβαίνοντας, κατευθυνόμαστε προς την κύρια είσοδο , την "Πύλη" της Ακροπόλεως, η οποία δε σώζεται σήμερα, αλλά σημάδια και τρυπες στους γύρω λίθους αφήνουν στον επισκέπτη να εννοήσει το σύστημα ασφαλείας της εποχής,ένα είδος κλειδαριάς.
Η θέα από ψηλά ειναι φανταστική. Αν τα συννεφάκια δεν είχαν όρεξη εκείνη τη μέρα για έξοδο πιστεύω ότι το αετίσιο μάτι μου θα έφτανε μέχρι και την Καρδίτσα, τα Τρίκαλα ίσως και τη Λάρισα από την άλλη πλευρα. Εδώ φαίνεται η στρατηγική σημασία της θέσης της αρχαίας Ακρόπολης. Η αλήθεια είναι ότι για ορισμένα δευτερόλεπτα ταξίδεψα σε άλλες εποχές......Είδα τον εαυτό μου στρατιώτη πάνω στις πολεμίστρες, είδα ορδές βαρβάρων να κινούνται στον απέραντο κάμπο, είδα φωτιές,μάχες και τι δεν είδα.....Κι άλλα θα 'βλεπα αλλά η φωνή του Γιώργη με έφερε πίσω για να μου δείξει και την έξοδο κινδύνου της Ακροπόλεως. Μια μικρότερη προφανώς πύλη στην ακριβώς αντίθετη πλευρά της κύριας οδηγούσε σ'ένα μονοπάτι κρυμμένο πίσω από το λόφο και μέσα στα δένδρα. Δε θα ασχοληθώ άλλο μ'αυτή γιατί μου θυμίζει την Κερκόπορτα της Πόλης και στενοχωριέμαι. Εγκαταλείποντας την Ακρόπολη το μάτι που έπεσε σε κάτι περίεργες τριγωνικές οπές των τειχών, τη σημασία των οποίων δε μπορούσα με τίποτα να φανταστώ. Χρησιμοποιούνταν, όπως είπε ο καλός μου φίλος, σαν αποχετευτικό σύστημα για τα λύματα και τα βρόχινα νερά της Ακροπόλεως. ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ!!! Μπράβο στους προγόνους μας.
Για να μην πολυλογώ, πολύ κοντά στην Ακρόπολη υπάρχουν ευρήματα, τα οποία θυμίζουν πολύ έντονα αρχαίο αμφιθέατρο. Οι εναπομείναντες λίθοι εκεί φαίνεται οτι χωρίζουν ακόμη την πλαγιά του λόφου σε διαζώματα. Δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω πουθενά τη φωτογραφία του.
Η ξενάγηση συνεχίστηκε οδικώς μέσα στο χωριό Νέο Μοναστήρι για να φτάσουμε στο σημείο όπου εκτιμάται ότι υπήρχε ο αρχαίος Ναός της Θεάς Δήμητρας. Το μόνο που θυμίζει κάτι τέτοιο εκεί είναι κανα δυο κομμάτια από κίονες που έχουν κι αυτοί εγκαταλειφθεί από το κράτος. Τι να κάνουμε, το Υπουργείο Πολιτισμού ασχολιότανε με άλλα πράγματα τόσο καιρό (δες Ζαχόπουλος).
Η τελευταία μας στάση ήταν σε ένα τάφο που βρέθηκε κι αυτός μες στο χωριό, άγνωστης περιόδου, όπου ο νεκρός ενταφιάστηκε σε καθιστή θέση (πρέπει να'ναι πολύ παλιός).
Φεύγοντας από την περιοχή αισθανόμουν τόσο όμορφα και τόσο γεμάτος ψυχοσυναισθηματικά που δε μπορω να το περιγράψω...Το μόνο που έχω να σας πω είναι οτι αξίζει τον κόπο μια επίσκεψη στην Τζιόμπα ή καλύτερα στην Αρχαία Πρόερνα.
Πολλά ευχαριστώ στο φίλο μου Γιώργο.....Εις το επανιδείν!